WSPOMNIENIE
Jesia
Poddana-Wojciechowska
(1936-2024)
Rok temu pożegnaliśmy Jesię, która wniosła wiele do naszego życia.
Dla Jesi ważne było, jak żyła tu i teraz, lecz równocześnie
skąd pochodziła i co pozostawi po sobie.
Była Żydówką i z upływem lat narastało w Niej poczucie przynależności do tamtego świata.
Jej życie w szczególny sposób zostało naznaczone pochodzeniem,
stąd taka Jej troska o zachowanie pamięci w kolejnych pokoleniach.
Doświadczyła dramatu Holokaustu, gdy jako żydowskie dziecko
ukrywała się po aryjskiej stronie muru. Cudem uniknęła śmierci,
gdy gestapo aresztowało jej ukochaną babcię Esterę,
której już nigdy więcej nie zobaczyła.
Żydowskie pochodzenie prześladowało ją także po wojnie
w czasach komunistycznych gdy wiosną 1969 roku, wyrzucono Ją z pracy.
Z niepokojem obserwowała powrót nastrojów antysemickich, także po roku 1989.
Na przekór tym nastrojom powracała do swoich korzeni i tematyki judaistycznej
próbując przekazać nam swoje doświadczenie i ostrzec nas.
Pomimo traumatycznych doświadczeń, żyła bez patosu i z dystansem do samej siebie,
a na własne epitafium wybrała wierszyk Joanny Kulmowej:
"Koci koci łapci, pojedziem do Babci, ale ani słówka, bo Babcia Żydówka".
Bardzo nam Jej brakuje
Marek i Małgosia
