jeden z najwybitniejszych polskich inżynierów budownictwa,
wymienianym wśród takich postaci, jak Tadeusz Kościuszko, Ernest Malinowski,
Rudolf Modrzejewski, Gabriel Narutowicz, Stefan Bryła.
W 1947 r. ukończył studia na Politechnice Gdańskiej,
rozpoczęte przed wojną w Warszawie. W 1962 roku uzyskał stopień
naukowy doktora nauk technicznych. W latach 1961 1962
był przewodniczącym Komitetu Nauki Polskiego Związku Inżynierów
i Techników Budownictwa. Od 1962 przebywał za granicą, w Wenezueli
na Universidad de Los Andes oraz Merida jako visiting professor,
a później pracował jako konsultant Ministerstwa Robót Publicznych w Caracas.
Kolejny etap Jego kariery to profesura w Massachusettes Institute of Technology (USA). Uważany jest za jednego z pionierów konstrukcji linowo-prętowych dla lekkich
przekryć dachowych oraz twórcę metody analizy strumieni sił
w kształtowaniu konstrukcji. Jego dorobek jako konstruktora miał światowy wymiar
i wywarł wpływ na nowoczesną architekturę.
Był autorem projektów konstrukcyjnych Spodka w Katowicach, Torwaru
i Supersamu w Warszawie, które to obiekty stanowią symbole
myśli konstrukcyjnej Profesora. Ogromny dorobek pozostawił w Wenezueli,
m.in. Muzeum Sztuki w Caracas i halę sportową w Maracaibo.
Jego bliskimi współpracownikami byli m.in. znani polscy profesorowie
Wojciech Zabłocki (architekt) i Stanisław Kuś (konstruktor).
Odszedł od nas wielki autorytet naukowy,
doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej,
wybitny konstruktor, powszechnie szanowny kolega, wspaniały człowiek.
