Minął rok od odejścia Kuby. Był moim starszym ciotecznym bratem.
Gdy byłem dzieciakiem, czasami opiekował się mną, gdy byłem
nieco starszy, razem graliśmy w piłkę, z Nim sprzątałem przystanki,
gdy pracował w ramach spółdzielni studenckiej, u Niego po raz pierwszy zobaczyłem książki z drugiego obiegu schowane w tapczanie - gdy działał w nielegalnym NZS (za swą opozycyjną działalność odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi), z Nim wypiłem pierwsze wino. Był dla mnie,
jedynaka, jak starszy rodzony brat.
Pełen optymizmu, radości życia, chłopięcej naiwności, a jednocześnie
refleksyjny o filozoficznym zacięciu. Miał w sobie duszę artysty,
grał na gitarze, śpiewał, był członkiem szantowego zespołu Spinakery.
Kochał Mazury i żagle.
Gdy rozpoczął nowy rozdział swojego życia prywatnego - ożenił się
ze swoją ukochaną Dianką oraz zawodowego - jako radca prawny,
okazało się, że jest chory na stwardnienie rozsiane.
Mimo szybko postępującej choroby nie poddawał się, walczył,
starał się normalnie żyć, niestety 4 marca 2014 roku tę walkę przegrał,
ale do końca pozostał uśmiechniętym, radosnym chłopakiem
mimo swoich 52 lat. Cierpiał bardzo, ale nie uskarżał się na swój los. Nigdy nie pytał, dlaczego akurat jego dotknęła ta choroba,
nigdy nie powiedział, że nie chce tak dalej żyć, mówił jedynie,