była jak Warszawa Niepokorna i piękna, czasami budząca kontrowersje
i kapryśna, kiedy indziej ofiarna kochająca z oddaniem swych bliskich, ufna i otwarta wobec życzliwych, wstrzemięźliwa i ostrożna względem
postaci niekoniecznych
Jak to
Warszawianka
Całe życie (poza krótkim epizodem spalskim) spędziła w swoim mieście rodzinnym od przedwojennego dzieciństwa, kiedy to razem
z uwielbianym dziadkiem Adamem każdej niedzieli, wyruszając
z Daniłowiczowskiej, odwiedzali na mszy inną warszawską świątynię Śródmieścia, by po zakończonej liturgii, podczas spaceru delektować
się przemycanymi przez Dziadziusia dla małej Hani czekoladowymi,
miniaturowymi buteleczkami z likworem, za co dziadka odsądzała
od czci i wiary reszta rodziny, bez większego zresztą skutku
Pod koniec mrocznej (przeżytej częściowo na Woli) nocy okupacji
(tracąc podczas niej ukochanego ojca żołnierza AK,
który troskliwie "zaopiekowany" przez Niemców w Alei Szucha
"nagle zachorował" i już "nie wyzdrowiał" ), wspólnie z wygnanymi
z miasta warszawiakami doświadczyła exodusu i obozu pruszkowskiego. Ocaleni, z matką i malutkim bratem, wracają po wojnie
do
swojej Warszawy kochanej
, by witać tu
każdy budzący się dzień
Nastoletnia Hania trafia z nimi tym razem na zielony Żoliborz,
skąd po latach bez mała trzydziestu, na trzydziestkę następną osiada
na Mokotowie. Przypomina nieco ta wędrówka kursowanie powstańczych kurierów od posterunku do załomu w gruzach, od płonącej kamienicy do kolejnej barykady. Miała Hanna na swej drodze tych barykad
niemało i zawodowych, i prywatnych
Może nie ze swojej winy nie zawsze udawało Jej się być gorliwą kapłanką domowych ognisk ani też mistrzynią garnka i warząchwi.
Może nie do końca potrafiła zlepiać pęknięte naczynia lat.
Może nie był Jej domeną ład i przykrawanie żywota pod linijkę
Ale miała w sobie pełgający płomień świecy wyczulona na nieprawość
i niesprawiedliwość, współczuła pokrzywdzonym, jak umiała wspierała załamanych i wątpiących. Przeżywane przez Hannę dni mijały niczym przesuwane między palcami paciorki różańca w tajemnicach losu
i radosnych, i bolesnych Mieliby z czego czerpać wytrawni filmowi
scenarzyści.
Miała piękny (acz nieszkolony szkoda wielka!) głos,
od którego wielokroć
słuchacze stali zadziwieni
I miała podobnie jak Księżyc i podobnie jak my wszyscy
swoją jasną i ciemniejszą stronę
I miała barwy ciepłe, pastelowe I chłodniejsze
I miała, bywało, charakter (
"babcio-Haniowy"
) nie za łatwy
I miała życie
nie po samych różach
I miała serce dobre
Dla swego syna na zawsze pozostaje wspomnieniem młodej,
pełnej pogody pracowitej Wróżki z krainy
bzów, jaśminów i konwalii
,
sosnowo-leszczynowych ostępów, śródleśnych polanek i łąk;
krzątającą się Wróżką od świątecznego, gotowanego sernika; a także ślęczącą po nocach zapobiegliwą Wróżką z krainy maszyn do pisania,
szeleszczących przebitek i kalki, stosów zapełnianych literkami stronic
I Wróżką zatroskaną, której myśli choć tego nie ujawniała