Nadaj nekrolog
Imię i nazwisko:

Hanna Rozner ? Nowak

Region:
Warszawa, cała Polska
Data emisji:
05.07.2014

HANNA
ROZNER-NOWAK
(z Nasierowskich)
1932-2014

Mama, Babcia Hania

była jak Warszawa Niepokorna i piękna, czasami budząca kontrowersje
i kapryśna, kiedy indziej ofiarna kochająca z oddaniem swych bliskich, ufna i otwarta wobec życzliwych, wstrzemięźliwa i ostrożna względem postaci niekoniecznych Jak to Warszawianka

Całe życie (poza krótkim epizodem spalskim) spędziła w swoim mieście rodzinnym od przedwojennego dzieciństwa, kiedy to razem
z uwielbianym dziadkiem Adamem każdej niedzieli, wyruszając
z Daniłowiczowskiej, odwiedzali na mszy inną warszawską świątynię Śródmieścia,
by po zakończonej liturgii, podczas spaceru delektować
się przemycanymi przez Dziadziusia dla małej Hani czekoladowymi,
miniaturowymi buteleczkami z likworem, za co dziadka odsądzała
od czci i wiary reszta rodziny, bez większego zresztą skutku

Pod koniec mrocznej (przeżytej częściowo na Woli) nocy okupacji
(tracąc podczas niej ukochanego ojca żołnierza AK,
który troskliwie "zaopiekowany" przez Niemców w Alei Szucha
"nagle zachorował" i już "nie wyzdrowiał" ), wspólnie z wygnanymi
z miasta warszawiakami doświadczyła exodusu i obozu pruszkowskiego.
Ocaleni, z matką i malutkim bratem, wracają po wojnie
do swojej Warszawy kochanej , by witać tu każdy budzący się dzień

Nastoletnia Hania trafia z nimi tym razem na zielony Żoliborz,
skąd po latach bez mała trzydziestu, na trzydziestkę następną osiada
na Mokotowie.
Przypomina nieco ta wędrówka kursowanie powstańczych kurierów od posterunku do załomu w gruzach,
od płonącej kamienicy do kolejnej barykady. Miała Hanna na swej drodze tych barykad
niemało i zawodowych, i prywatnych

Może nie ze swojej winy nie zawsze udawało Jej się być gorliwą kapłanką domowych ognisk
ani też mistrzynią garnka i warząchwi.
Może nie do końca potrafiła zlepiać pęknięte naczynia lat.
Może nie był Jej domeną ład i przykrawanie żywota pod linijkę
Ale miała w sobie pełgający płomień świecy wyczulona na nieprawość
i niesprawiedliwość,
współczuła pokrzywdzonym, jak umiała wspierała załamanych i wątpiących.
Przeżywane przez Hannę dni mijały niczym przesuwane między palcami paciorki różańca w tajemnicach losu
i radosnych, i bolesnych Mieliby z czego czerpać wytrawni filmowi
scenarzyści.

Miała piękny (acz nieszkolony szkoda wielka!) głos,
od którego wielokroć słuchacze stali zadziwieni
I miała podobnie jak Księżyc i podobnie jak my wszyscy
swoją jasną i ciemniejszą stronę
I miała barwy ciepłe, pastelowe I chłodniejsze
I miała, bywało, charakter ( "babcio-Haniowy" ) nie za łatwy
I miała życie nie po samych różach
I miała serce dobre

Dla swego syna na zawsze pozostaje wspomnieniem młodej,
pełnej pogody pracowitej Wróżki z krainy bzów, jaśminów i konwalii ,
sosnowo-leszczynowych ostępów, śródleśnych polanek i łąk;
krzątającą się Wróżką od świątecznego,
gotowanego sernika;
a także ślęczącą po nocach zapobiegliwą Wróżką z krainy maszyn do pisania,
szeleszczących przebitek i kalki, stosów zapełnianych literkami stronic
I Wróżką zatroskaną, której myśli choć tego nie ujawniała
krążą wokół innych


Dopokąd żyjemy, ocalimy Jej ślad od zapomnienia


syn Krzysztof Rozner z Żoną i Córkami



Szukaj nekrologów i wspomnień

Powiadom znajomego

Inne nekrologi