Pamięci
prof. TADEUSZA ŁODZIANY
w cienistym słodlinie siedzisz
na balkonie... w dzień letni...
muza wsparta o Twe ramię
piersi swe opala... pieści Twoje włosy
i na mnie zazdrośnie spogląda z ukosa...
zadumą odurzony rzeźbisz... powoli... powoli...
w bliskości ogrodu krzyczą ptaki godowym wyznaniem...
i psy nasze baraszkują na trawie...
ja piszę pragnienia by stały się słowem... o Tobie...
i by słowo stało się Tobą... Twą duszą... Twym ciałem...
bo Bóg nas zaprosił oboje... do Raju
gdzie pośród różowych marzymiętek
będziemy... mój Miły... marzyli... marzyli... niebieskim migdałem...
żona Urszula z Moczyńskich Łodziana