Pamięci
prof. TADEUSZA ŁODZIANY
kiedy Pan uderzył w dzwon... światło niebem się rozbłysło...
mocy ogniem obłok ciemny wydał z siebie jęk potworny...
Twoja śmierć... o Miły... uczyniła półsnem naszą Miłość...
ja bez Ciebie... ciemno... ciemno...
dławi czas rozłąką... pomrocznością jest samotność...
...marzę... marzę... gdy na jawie... było pełniej...
w Twych ramionach jakże pięknie...
w Twej samotni na Brzozowej... cicho... cicho...
w słowach Twoich była czystość...
...co miłosne... było wszystko...
żona Urszula z Moczyńskich Łodziana