Nadaj nekrolog
Imię i nazwisko:

Region:
Warszawa, cała Polska
Data emisji:
15.05.2014




W Łodzimierz P anas

"Żył godnie dla bliskich, walczył i pracował dla Polski "


Urodzony: 15.05.1914, Kazimierz Dolny n/Wisłą

Zmarły: 31.01.1994, Warszawa

Wspomnienie w 100-lecie urodzin

Nasz Tato, Dziadek i Opiekun urodził się i wychował w
patriotycznej rodzinie na Lubelszczyźnie. Wojsko było Jego pasją od wczesnych
lat życia aż do śmierci. Miłość do munduru i tradycje rodzinne zawiodły
młodego chłopca najpierw do Korpusu Kadetów w Rawiczu, a stamtąd do
Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W 1937 r. jako świeżo
mianowany podporucznik dostał przydział do 36 p.p. Legii Akademickiej i
funkcję dowódcy plutonu strzelców. We wrześniu 1939 r. w składzie
28 Dywizji Piechoty Armii Łódź walczył
na linii Praszka-Wieluń-Łask-Kampinos-Warszawa.
Ze stolicy z resztką kompanii przebił się do
Twierdzy Modlin, gdzie pozostał aż do kapitulacji 29.10.1939 r. Za obronę Modlina
otrzymał Krzyż Walecznych.

Po trzytygodniowym pobycie w niemieckim oflagu Ojciec i
pozostali oficerowie otrzymali przepustki na "wolność" wraz z poleceniem
zgłoszenia się do władz okupacyjnych w miejscu zamieszkania. Tata nie
dowierzał Niemcom, więc nigdzie się nie zgłosił. Dobrze zrobił, bo jego kolegów
po paru dniach zabrano z domów ponownie do niewoli. Uniknął ich
losu, ale do końca okupacji musiał się ukrywać. Najpierw w Warszawie, a
potem na Lubelszczyźnie, gdzie po zaprzysiężeniu działał w lokalnym zgrupowaniu
AK pod zmienionym nazwiskiem i różnymi pseudonimami.
Leśną działalność prowadził do lipca 1944 r., kiedy to Jego oddział
ruszył na pomoc Warszawie, ale do miasta nie zdołał się już przebić.

W 1945 r. Ojciec ujawnił się nowym władzom i rozpoczął życie w
cywilu. Próbował szczęścia na Ziemiach Zachodnich, ale nigdzie w Polsce nie
było wtedy łatwo, zwłaszcza gdy miało się tzw. wilczy bilet akowca. Dzięki
pomocy przyjaciół i dobrych ludzi w połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego
wieku dotarł do Warszawy, gdzie wraz z rodziną osiadł na stałe.

W 1989 r. został uhonorowany awansem do stopnia kapitana
rezerwy. Niemal do końca swoich dni utrzymywał kontakty z kolegami
żołnierzami. Wiedzieliśmy, jakie to dla Niego ważne, z niedowierzaniem i
szacunkiem patrzyliśmy, jak silne więzy łączą tych dzielnych ludzi.

Dlatego to wspomnienie - ukazujące ważne fragmenty z życia
naszego bliskiego- jest także o Nich. Pewnego dnia Ojciec pokaże ten tekst
swoim starym druhom - Anatolowi, Wackowi, "Małemu", "Czesiowi"- oraz
innym niebiańskim przyjaciołom, którzy wraz z Nim pełnią od lat wieczną
wartę, i powie: patrzcie chłopcy, oni tam pamiętają...

Pamiętamy i dziękujemy za wszystko. Non omnis moriar.

Janusz, Marysia, Ela z dziećmi i rodzinami

Szukaj nekrologów i wspomnień

Powiadom znajomego

Inne nekrologi