"Żył godnie dla bliskich, walczył i pracował dla Polski
"
Urodzony: 15.05.1914, Kazimierz Dolny n/Wisłą
Zmarły: 31.01.1994, Warszawa
Wspomnienie w 100-lecie urodzin
Nasz Tato, Dziadek i Opiekun urodził się i wychował w patriotycznej rodzinie na Lubelszczyźnie. Wojsko było Jego pasją od wczesnych lat życia aż do śmierci. Miłość do munduru i tradycje rodzinne zawiodły młodego chłopca najpierw do Korpusu Kadetów w Rawiczu, a stamtąd do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W 1937 r. jako świeżo mianowany podporucznik dostał przydział do 36 p.p. Legii Akademickiej i funkcję dowódcy plutonu strzelców. We wrześniu 1939 r. w składzie
28 Dywizji Piechoty Armii Łódź walczył na linii Praszka-Wieluń-Łask-Kampinos-Warszawa. Ze stolicy z resztką kompanii przebił się do Twierdzy Modlin, gdzie pozostał aż do kapitulacji 29.10.1939 r. Za obronę Modlina otrzymał Krzyż Walecznych.
Po trzytygodniowym pobycie w niemieckim oflagu Ojciec i pozostali oficerowie otrzymali przepustki na "wolność" wraz z poleceniem zgłoszenia się do władz okupacyjnych w miejscu zamieszkania. Tata nie dowierzał Niemcom, więc nigdzie się nie zgłosił. Dobrze zrobił, bo jego kolegów po paru dniach zabrano z domów ponownie do niewoli. Uniknął ich losu, ale do końca okupacji musiał się ukrywać. Najpierw w Warszawie, a potem na Lubelszczyźnie, gdzie po zaprzysiężeniu działał w lokalnym zgrupowaniu
AK pod zmienionym nazwiskiem i różnymi pseudonimami.
Leśną działalność prowadził do lipca 1944 r., kiedy to Jego oddział ruszył na pomoc Warszawie, ale do miasta nie zdołał się już przebić.
W 1945 r. Ojciec ujawnił się nowym władzom i rozpoczął życie w cywilu. Próbował szczęścia na Ziemiach Zachodnich, ale nigdzie w Polsce nie było wtedy łatwo, zwłaszcza gdy miało się tzw. wilczy bilet akowca. Dzięki pomocy przyjaciół i dobrych ludzi w połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku dotarł do Warszawy, gdzie wraz z rodziną osiadł na stałe.
W 1989 r. został uhonorowany awansem do stopnia kapitana rezerwy. Niemal do końca swoich dni utrzymywał kontakty z kolegami żołnierzami. Wiedzieliśmy, jakie to dla Niego ważne, z niedowierzaniem i szacunkiem patrzyliśmy, jak silne więzy łączą tych dzielnych ludzi.
Dlatego to wspomnienie - ukazujące ważne fragmenty z życia naszego bliskiego- jest także o Nich. Pewnego dnia Ojciec pokaże ten tekst swoim starym druhom - Anatolowi, Wackowi, "Małemu", "Czesiowi"- oraz innym niebiańskim przyjaciołom, którzy wraz z Nim pełnią od lat wieczną wartę, i powie: patrzcie chłopcy, oni tam pamiętają...
Pamiętamy i dziękujemy za wszystko. Non omnis moriar.