Pamięci
prof. TADEUSZA ŁODZIANY
tak pamiętam...oczy Twoje słońcem i uśmiechem były...lata całe...
lecz nadeszło mroku ciemno...zła choroba uderzyła....
kroki Twe szurały tak bezradnie
dłonie z pajęczynką żył błękitną nieporadnie drżały...było zimno...
spod powieki kropli wilgoć obnażyła Twą bezsilność...
tembr Twój cichy ukochany tak łagodnie
słowa śpiewne słowa rzewne
mówił do mnie...
w Twoim wzroku zajaśniało jaspisami światło gwiazd dalekich...
...rósł niepokój...
gdy od zmysłów odchodziłam prośbą byłam ...jedną prośbą ...
...może razem?...
teraz karmię się pamięcią... Twej Miłości
co w Twych oczach tak żarliwych mnie darzyła tak radośnie
tak radośnie
z nutą ujutnego smutku...
...zmysły tracę...prośbą jestem... jedną prośbą ...
...może dzisiaj tak nad ranem?...
żona Urszula z Moczyńskich Łodziana