nigdy nie zdążyliśmy się pożegnać. Nigdy nie chcieliśmy się pożegnać. Odeszłaś, mając tylko 26 lat. Teraz patrzysz na nas z góry i na pewno nie chcesz, żebyśmy byli smutni. Mamy żyć szczęśliwie. Szybko tu i teraz. Tak jak Ty żyłaś.
Od czego zacząć? Pamiętasz Słowenię? To tam zwróciliśmy na siebie uwagę. Z każdym dniem zbliżaliśmy się do siebie. Coraz częściej spędzaliśmy razem czas. Później Praga. Wszystko tak dobrze się układało. 16 lat, całe życie przed nami. Dopiero zaczynamy.
Nie byliśmy razem długo, jednak zawsze do siebie wracaliśmy.
Nie musieliśmy sobie tego tłumaczyć. Przyjaciele. Nie miało znaczenia, że studiujesz w Londynie. Mamy za sobą kolejne związki.
Pracujesz, rozwijasz się. Nie jest to Twoje ukochane prawo, ale finanse.
Każdy miesiąc daje Ci radość. Kiedy tylko przyjeżdżałaś do Warszawy, trafialiśmy na siebie. Szliśmy na kawę, do pubu, na imprezę.
Czas mijał błyskawicznie.
Myślałem, że wiem o Tobie dużo. Dopiero teraz widzę,
że nasze spotkania były monologiem.
Zawsze słuchałaś. Sama o sobie mówiłaś mało. Ile było rzeczy,
o których nigdy nie powiedziałaś? Jaka jest teraz Twoja ulubiona muzyka? Na jakiej byłaś sztuce? Przecież tak lubiłaś teatr.