Nadaj nekrolog
Imię i nazwisko:

Jan Starczewski

Region:
Warszawa, cała Polska
Data emisji:
14.12.2013

 Jan Starczewski

  8 luty 1904 - 20 grudzień 1981

Gdy w grudniu 1981 roku czołgi jechały ulicą Słowackiego, Tatuś
dostał zawału serca. Mama nie mogła wezwać pogotowia, bo teleony nie
działały. Sąsiad, p. Tomala, wykazując wielką odwagę, zawiózł Go do szpitala,
gdzie Go niestety nie uratowali. My pracując na uniwersytetach w USA o
śmierci dowiedzieliśmy się kilka tygodni później. Dopiero 26 lutego 1982 roku
w "Życiu Warszawy" ukazał się nekrolog napisany przez jego
współpracowników i przyjaciół: "Świetny organizator pomocy społecznej.
Ofiarnie służył ludziom do ostatnich chwil życia, działał w rożnych
organizacjach społecznych. Kochał szczególnie dzieci, za pomoc niesioną
dzieciom Zamojszczyzny został więźniem obozów koncentracyjnych. W okresie
okupacji dzięki jego odwadze opieka społeczna działała w Warszawie w szerokim
zakresie stanowiąc równocześnie ogniwo ruchu oporu". Tatuś był w Warszawie
dyrektorem Wydziału Opieki i Zdrowia od 1 czerwca 1934 roku do
aresztowania przez gestapo 18 lutego 1943 roku. Stworzył ekipę pracowników,
którzy z narażeniem życia wypełniali swe obowiązki. W "Przeglądzie
Lekarskim" z 1976 roku w artykule "Uwagi o służbie zdrowia w okupowanej
Warszawie" pisał o nich: "pracownicy służby zdrowia i opieki bohatersko
wytrwali na wyznaczonych im posterunkach." Wśród jego lojalnych i
ofiarnych pracowników byli dr Mikołaj Łącki, Antoni Chaciński, Jan
Dobraczyński jak również dwie Ireny: Sendlerowa i Schultz, oraz wielu
innych. O Tatusiu można przeczytać życiorys zamieszczony w 2003 roku w
Polskim Słowniku Biograficznym wydanym przez PAN w zeszycie nr. 173
tomie XLII/2. Na stronach 286-288 m.in: "Był wielkim społecznikiem".
..."Uczestniczył także w akcji pomocy dzieciom żydowskim, uzyskiwał
dokumenty zacierające ich pochodzenie oraz wyszukiwał dla nich schronienie
w zgromadzeniach zakonnych (szczególnie Sióstr Franciszkanek Rodziny
Marii). W styczniu 1943 kierował akcją ratowania dzieci wysiedlonych z
Zamojszczyzny. Za swą działalność został przez Niemców więziony m.in. w
Oświęcimiu (nr. 121625) oraz w obozie śmierci Bergen Belsen". Po wyzwoleniu
obozu Bergen Belsen przez armię brytyjską, chory na tyfus, w krytycznym
stanie zdrowia został zabrany przez Czerwony Krzyż do Szwecji. W maju 1946 r.
powrócił do Polski. Tu przeżył straszny cios, bo odmówiono mu zatrudnienia
w warszawskim Zarządzie Miejskim. Z czasem trafił do pracy w Ministerstwie
Finansów, gdzie do momentu przejścia na emeryturę, mimo że był
bezpartyjny, pełnił stanowisko dyrektora Dep. Budżetów Centralnych. Był
aktywnie zaangażowany w sprawy pomocy dla byłych więźniów niemieckich
obozów koncentracyjnych.Działał też aktywnie w Towarzystwie Przyjaciół
Dzieci. Współorganizował również pierwszy w kraju ośródek ds. pomocy w
przysposabianiu dzieci opuszczonych i osieroconych. W pełnym tego słowa
znaczeniu był prawdziwym przyjacielem dzieci. Dla nas był niedoścignionym
ideałem - skończył prawo i jednocześnie studiował w konserwatorium grę na
flecie i na fortepianie, znał biegle kilka języków obcych (zwłaszcza płynna
znajomość niemieckiego okazała się bezcenna w czasie okupacji) a w szkole
uczył się łaciny i greki. Prezydent Starzyński wybrał Go, by przemawiał na
pogrzebie swej Żony (również wielkiej społeczniczki). To dowodzi jak bliskie
stosunki ich łączyły. W pogrzebie naszego Tatusia na Powązkach, przed
samym Bożym Narodzeniem w 1981 roku, mimo stanu wojennego, dzięki
pomocy sióstr Rodziny Marii i biskupa Miziołka małe grono przyjaciół mogło
wziąć udział. Tylko zabrakło nas, Jego dzieci i wielu dawnych
współpracowników, rozsianych po Polsce i świecie. Mijają już 32 lata od tego smutnego okresu, głęboki żal nadal pozostaje, jednak przeważa uczucie wielkiej dumy z tego, że mieliśmy tak wspaniałego Ojca


Jerzy Andrzej Starczewski i Maria Starczewska-Lambasa

Szukaj nekrologów i wspomnień

Powiadom znajomego

Inne nekrologi